Sıçtın Mavisi

Bilindiği gibi İstanbul Üniversitesi' nde lisansüstü eğitimimi devam ettirmeye çalışıyorum.

Sinirbilimin incelikleri ile büyülenmeyi beklerken, ardı arkası kesilmeksizin üzerime yüklenen sıkıntılı durumlar sinir sistemimi sinirbilimsel incelemeye değecek düzeyde dejenere etti. :)

Ben de sınavlar öncesi son gecede, ders çalışmak yerine internette cirit atmayı tercih ettim. Karamsar ruh halimi dağıtmak için, yanlış anlaşılmasın.

O sırada Facebook denen, dijital hipnotikte bir grup buldum.

Adı "Sıçtın Mavisi"!

Bu üçüncü binyılın en mükemmel topluluğunu kendi ağızlarından dinleyelim:

"Herkesin görmekten korktuğu o renk..

Sınavın vardır , çalışmamış son güne bırakmışsındır.. İşte o sınav öncesi son gecede, çalışırken bi an pencereden bakarsın.. ve onu görürsün. sıçtın mavisi bir gökyüzü!
Sabah olmak üzeredir , sınav çok yaklaşmıştır..

Bu ve bunun gibi nice durum , sabahı görmek istemediğin anda sabahın habercisidir sıçtın mavisi.. sıçtığının resmidir.

Yetişmeyen projelerin, boktan geçen sınavların, uykusuz geçen gecelerin rengidir.."

İşte "Mavi İstanbul" isimli yazımda, İstanbul' un mavi tonlarına eklenmesi gereken bir mavi daha tanımış oldum.

Sıçtın mavisi.

Ahlak

Az zaman kaldı.

Acele edin!

Seni Sevdiğimi Bilmiyordum

Bienal' in kuytu bir köşesinde, birden bire ortalıktan kaybolan aşkını arayan, onun ayak izlerine rastlamak için kendini İstiklâl Caddesi' nde dolanırken bulan bir çaresizin haykırışlarını duyuyorsunuz.

Bu çaresiz aşık kimi zaman bir travesti oluyor kimi zaman genç bir kız.

Hepsi aynı şeyi arıyor.

Aşkı...

ve onu özgürce yaşama hakkını.

***

"Biricik sevgilim,

Seninle konuşmak için bir kez daha duruyorum.
Bu sefer İstiklal Caddesi’nde.

On bir gündür yorgun argın yürümek beni bitirdi.
Bu ayakkabılar böyle ağır muamele görsün diye yapılmamış ki!

Başta senin yine ortadan kaybolmuş olmanın yanında; diğer yorucu sıkıntılardan hiç bahsetmiyorum bile.
Seninle konuşmak için bundan başka yolum yok.
Ziyaretlerini kestiğinde seni biraz rahat bırakmam gerektiğini düşündüm.
Telefonlarıma çıkmamaya başlayınca, belki yazışırsak kendimizi daha açık ifade edebiliriz dedim.
Sen e-mail göndermeyi de bırakınca, daha az söze razı oldum.
Ama sen artık mesajlarıma da cevap vermeyi reddedince, beni duyarsın umuduyla sokaklarda gezmekten başka ne yapabilirim bilmiyorum.

Nereye gittin tatlım?

Seni merak edeceğimi biliyor olmalısın.

Yoksa ayrılıp gittin mi?

Bana haber ulaştırmak için bir yol bulamaz mısın?

Son görüştüğümüzde benim mekansızlığım dediğin şeye kızgındın.
Nerede olduğum, nereye gittiğim konusundaki kararsızlığıma.
Asla bana aitmiş gibi durmayan bu şehirde neden kalmak istediğimi anlamadığını söylemiştin bana.
Biliyorum, sanıyorsun ki bu yüzden sessizliğim, dairemdeki jakuzileri kapamam, sokakta sana dokunmamam…

Hepimiz dış çevremizin bir ürünüyüz, demiştin, başka bir şeyin değil.
Benim de kendi çevremden kaçmayı bırakmam gerektiğini söylemiştin.

Beni tatlı bir şekilde yanağımdan öpüp, belki de eve gitme vaktim olduğunu söylemiştin. Sanki ben evimin neresi olduğunu bilmiyormuşum gibi!

Dış çevre diye birşey yok, hepsi bu.
Çevre dediğin sana bir şeyler verir ve bir şeyler alır.

Benim herhangi bir şeyden kaçabileceğimi sanacak kadar saf olduğumu mu sanıyorsun?
Tek kaçış yolu teslim olmak ve teslim olacak olsaydım bunu yapmak için dünyayı geziyor olmazdım.

Nereden geldiğimizi anlamak istiyorum ki nereye gitmemiz gerektiğini anlayayım.
Bu neden senin için bu denli bir tehdit oluşturuyor?


Senden bir hafta haber alamadıktan sonra, annemle babamın Kadıköy’deki evinden sabahın erken saatlerinde ayrıldım.
Annemin sorularıyla nasıl başa çıkacağımı bilmiyordum.
Gözden ırak dönülden de ırak olur derler, doğru değil ama.
Ne gözlerimden ne de kalbimden uzaksın sen, annem ise halimi hem anlamıyor hem de şüpheleniyor benden.
Yürüyüşe çıkmak istedim, kafam açılsın diye.
Başka yüzler görmek, seninkini de kafamdan atmak istedim.
Ama dışarı çıktığım gibi seni arar buldum. Evden vapura, Karaköy’e geçerken, ta İstiklal’e kadar.

Ondan sonra hergün evden kalktım, sokaklarda seni aramak için evden çıktım.
Başta her gün başka bir yoldan gidiyordum, nereye gitmiş olabileceğini tahmin etmeye çalışarak, geride bıraktığın kağıt parçalarında bulduğum ipuçlarını takip ederek. “Esra, 11.00, Mis Sokak’ın köşesi.”
Sonra Küçük Bayram Sokak’ta bir toplantıyla ilgili bir not buldum paltomun cebinde.
Sonra, notlar bittikçe kendimi beraber yürüdüğümüz yolları takip eder buldum.
Evden Karaköy vapuruna, Necatibey’den yukarı, İtalyan Hastanesi’nin ve Firuzağa’nın önünden, dar sokakları dolandıktan sonra parkın önünden, Alman Hastanesi’nin arkasından, Pürtelaş’tan aşağı, sonra Ülker sokak’tan yukarı Taksim’e, İstiklal’in hepsini yürüyüp, başladığım yere geri dönüyordum.

Her gün aynı yolu takip ettim, beraber gezdiğimiz o sokakları tekrar tekrar ayaklarımın altında çiğneyerek.
Her gün, ayaklarımı kaldırma daha da sert bastım, senin ayak izlerini kendim oluşturmaya çalışıyormuşcasına.

Betona bir harita oymaya çalışıyormuşcasına; beni sana geri götürecek bir harita.

Bana bir keresinde sevdiğim kadar sevilmeyi beklediğimi söylemiştin.
Ama yanılıyorsun, kuru olan ille de nemlenmeyi arzulamaz, asıl arzuladığı kendi başına hareket etmektir- suya doğru, veya sudan uzağa- yağmur gelse de gelmese de.

Bana aşkın bir duygu olmadığını, önce duygunun ortaya çıktığını, sonra aşkın ne olduğunu öğrenmek için o duygunun yaşanması gerektiğini söyleyen sendin.
Ancak o zaman daha derin bir noktaya ulaşabiliriz demiştin.

Öyleyse neden vazgeçtin, sevgilim?
Neden ille de kök salmalıyız?
Hayatımızın bizi şu anda hayal bile edemeceğimiz bir yere taşımasına neden izin vermeyelim?

Birbirimizi son gördüğümüzde bana çok fazla düşündüğümü ve yeterince konuşmadığımı söylemiştin.
Siyaset ve gelecek hakkında, nerede para kazanacağımız ve ne zaman özgürleşeceğimiz konusunda.
Önemli şeyler hakkında konuşmayı bırakıp sustuğumuz an hayatlarımızın bitmeye başladığı andır demiştin bana.

Ve sevgilim, şimdi senin yokluğunda, haklı olduğunu görüyorum.
Tüm düşüncelerim senin düşüncelerin.
Tüm sözlerim senden öğrendiğim sözler.
Mücadelemize devam ettik ve edeceğiz.
Çok şey kazandık, çok bedel ödedik,çok acı çektik.

Aşkımızı saklamayacağız.

Ne yanlış ne de yalnızız.

Henüz bitmedi, mücadelemiz devam ediyor.

Ya örgütlen ya da aç kal.

Ellerini bedenimden çek.

Bir özgürleşme kanununa ihtiyacımız var.

Başka bir dünya mümkün.

Aşk örgütlenmektir.

Devrim benim kız arkadaşım.


İnsan bedeninde kapanamayan tek deliklerin kulaklar olduğunu söylemiştin bana.

Seni seviyorum ve sana yolladığım bu seslere şekil veren nefesim tükenene kadar bunu söylemeye devam edeceğim.

Yakında bir yerde olmalısın, tatlım.
Geçen bütün bu insanların arasında bir yerde.

Sen de önümden geçiyor olmalısın.

Beni duyacak kadar yakında mısın?"

Sharon Hayes

La Antena

"Sesimizi çalmış olabilirler, ancak hala kelimelerimiz var."

Bu cümle Jewel' in " ellerim küçük, biliyorum ancak senin değil, benimler..." dediği mükemmel şakısı Hands' i aklıma getirdi.


Şimdi düşünün ki, birisi çıkıp sesinizi çalmış.
Ağzınızı açıyor, konuşamıyorsunuz.
Müzik yok, sevgi sözcükleri yok.

İhtiyacınız olan her şey tek kişinin elinde.
Tüm ihtiyaçlarınızı paketleyip size sunuyor.
Her şey için ona muhtaçsınız, yaşama dair her şey...

Eğer düşünmek zor geldi ise veya söz konusu duyguyu oluşturamıyorsanız zihninizde, o halde "La Antena" yı izleyin

ya da birine aşık olun.

***

Filmde, çalıntı sözcüklerin baronunun çok güzel bir buluşu var.
Bu konuda onu takdir ettiğimi belirtmem lazım.

Bir çeşit tamir kiti diyelim.
Onu alıp "mutsuzluğunuz"a uyguluyorsunuz, "reparado" oluyor.
"Mutluluğunuz"la yaşamaya devam ediyorsunuz.

Yırtılmış aile portrenizi yapıştırıyorsunuz...

Sonra her şey, "reparado".

Hediye

Geçenlerde çok eski bir sevgiliye, yazılmış bir e-posta buldum.

Düşündüm...

Paylaştım...

***

"Eskiden şehirli insanlar özel günlerde birbirlerine hediyeler verirlermiş.
Böylece özel günü daha anlamlı kıldıklarını düşünürlermiş.
Aslında esas hediye o günü hatırlamaktan geçermiş ya, işte, bu insanlar hatırladıklarını kanıtlamak için seçerlermiş bu yolu.
Böylece kendilerini tatmin, karşılarındakini mutlu ederlermiş.

Hediyeler bazen giyilir, bazen yenir bazen de bir yere konulup seyredilirmiş.
Bunlar nesnel hediyelermiş.
Yanyana olanların hediyeleri ancak böyle nesnel olabilirmiş.
Uzaktakiler ancak seslerini ya da yazılarını hediye edebilirlermiş birbirlerine.
O yüzden yazı bulunmuş, telefon icat edilmiş.
Hepsi insanlara sunulan hediyelermiş, amaçsa insanların hediye vermesiymiş birbirlerine.

Yıllar geçmiş.

İnsanlar tarihlere mi küsmüşler bilinmez, özel günler ‘özel’liğini yitirmiş.
Hatırlayanlar ya açık camdan atmışlar hediyelerini ya da e-posta adreslerinden.

Hikaye bu kadarmış, bitmiş.
Hediye bu sefer e-posta ile gelmiş.
Küçük bir sarkıymış hediye, dinlenmiş.
Sonra kalınan yerden yaşamaya devam edilmiş."